Niemand in Holy Creek herinnert zich de dag dat Barry Litton, beter bekend als Blue Barry, naar de stad kwam, omdat de meeste mensen de kans hadden om hem te zien en in actie te zien voordat die dag voorbij was.
Het was in het hete midden van de ochtend - hoewel het in Holy Creek altijd heet was na zonsopgang - toen een man op een muilezel de stad binnenreed, gevolgd door een grote man op een merrie, bruin met zwarte vlekken. Ze zaten onder het stof. Er was niets speciaals aan hen, behalve de sierlijke manier waarop de merrie haar voeten optilde, en de breedte tussen haar ogen, en de kleine snuit waarmee ze uit een pint-pot kon drinken, zoals de Arabieren over hun uitverkoren paarden zeggen.
Toen de twee bij Pudge Oliver's saloon kwamen, reden ze onder het brede dak, dat zich uitstrekte tot aan de drinkplaatsen. Onder dit dak hield Pudge Oliver het zand altijd goed nat met emmers water, en hoewel het water aan de randen stoomde waar de zon erop scheen, zag het er koel en uitnodigend uit voor iedereen die dorst had, en dit trok veel gasten naar de saloon.
De lange man trok de teugels aan en keek naar een rij nietsnutten op de veranda. Ze rustten uit tussen de drankjes door en wisselden roddels uit.
"Willow!" zei hij.
