Op haar tweeëntwintigste zakte Julie Barton in elkaar op de keukenvloer in Manhattan. Ze was net een jaar afgestudeerd en kampte met een zware depressie. Ze belde haar moeder, die zich vanuit Ohio naar New York haastte om haar mee naar huis te nemen.
Psychiaters, therapeuten en familieleden probeerden haar te helpen, maar niets leek te werken tot de dag dat ze besloot één hoopvolle stap te zetten: een Golden Retriever-puppy adopteren. Ze noemde hem Bunker. Bunker werd haar reden om op te staan: doordat ze voor hem moest zorgen leerde ze ook weer voor zichzelf zorgen.
'Mijn hond, mijn redding' vertelt helder en rauw over de uitzichtloosheid van een depressie; met ontroerende eerlijkheid schetst Julie haar neiging tot zelfdestructie en de rol die een hond kan spelen bij het redden van een verloren ziel.
