De golven braken met een zacht gemurmel tegen de kliffen van Cornwall terwijl Martina bij het raam van haar kleine vakantieappartement zat. De geur van frisse zee en zeewier vulde de lucht en de zilte bries speelde met haar krullen. Het was alsof de natuur zelf haar zachtjes wilde omarmen, maar haar gedachten dwaalden af – ver weg, naar het verleden, naar een man die haar met één enkele zin had verscheurd.
'Ik kan niet verder.' Deze woorden galmden nog steeds door haar hoofd. Het leek alsof het laatste sprankje vertrouwen dat ze in de liefde had gesteld, was weggespoeld door de stormachtige golven van het leven. Het was slechts een steenworp afstand van haar vroegere leven als succesvolle marketingmanager naar deze eenzaamheid aan de kust. Had ze de uitnodiging van haar beste vriendin Carla niet aangenomen, dan had ze misschien nog steeds dat monotone leven in de stad geleid, in plaats van hier, omringd door een van de meest adembenemende landschappen die ze ooit had gezien.
Een zachte melodie klonk op de radio op de achtergrond, en terwijl de gitaarklanken de kleine kamer vulden, kon ze zich niet inhouden: een monotone hartslag, die zachtjes tegen de muren van haar eenzaamheid tikte, groeide in haar. Een dorst naar avontuur? Jazeker! Verantwoordelijkheid? Misschien niet.
