Léa en Thomas zitten naast elkaar op het kleine bootje, hun handen strijken lichtjes tegen elkaar. Het zachte kabbelen van het water tegen de romp creëert een vredige sfeer.
Thomas: Niet te geloven, Léa. We zijn in Amsterdam, op een boot, midden in de nacht. Het is zo romantisch.
Léa: (glimlacht) Ik vind het geweldig. Het is net een droom.
Thomas: (Draait zich om naar haar, zijn ogen stralen) Weet je, vanaf de eerste dag wist ik dat jij degene was die ik zocht.
Léa: (Ontroerd) Ik ook, Thomas.
Er valt een emotionele stilte. De boot glijdt langzaam onder de bruggen door, de gevels van de huizen weerspiegeld in het kalme water.
Thomas: (Neemt haar hand) Wil je dansen?
Léa knikt en staat op. Ze beginnen langzaam te dansen op het ritme van een zachte melodie die uit een verborgen luidspreker komt. Hun lichamen raken elkaar, hun ogen ontmoeten elkaar en er ontstaat een vonk tussen hen.
Thomas: (Hij trekt haar zachtjes tegen zich aan) Ik hou van je, Léa.
Léa: (Ze kijkt naar hem op) En ik hou meer van jou dan van wat dan ook.
Ze kussen elkaar lang, verloren in het moment. De buitenwereld vervaagt en ze zijn nog maar met z'n tweeën, gewiegd door de beweging van de boot en de zachte melodie van de nacht.
Ontdek 100 romantische verhalen in dit ebook...
