Hanne Luyten heeft drie kinderen. Drie zelfgemaakte,
relatief goed gelukte exemplaren.
En bij drie stopt het ook. Het nest is vol, haar
hart en de semiverplichte monovolume ook.
(Dit in schril contrast met de bankrekening
en de ijskast.) Hanne neemt het moederschap
zoals het komt, en gaat daarbij meer dan eens
roemloos ten onder.
Het ouderschap blijkt een geweldig ingewikkeld
vraagstuk te zijn, met maar één gegeven:
iedereen doet maar wat. Al blijken sommige
ouders daar al wat beter in te zijn dan andere.
Moet je nog aan opvoeden beginnen? Spoiler
alert: het slaagpercentage lijkt omgekeerd
evenredig te zijn met het aantal kinders dat je
krijgt. Of toch zo bij de auteur van dit boek.
Hanne beschrijft haar flaters doodeerlijk.
De meeste toch. De rest wil ze echt liever
#nietaankindengezinverklappen.
