De ĉ,iam, la homo trafiĝ,as de stranga miopeco : liaj okuloj fiksiĝ,as sur la nuno. Li malofte kapablas sufiĉ,e altiĝ,i por lucide aprezi la evoluon de la ĉ,irkaŭ,a mondo. Kaj tamen ! . . . Sufiĉ,as serene observi la historion de la homaro ab ties origino ĝ,is niaj tagoj, por konvinkiĝ,i, ke restas al li nur transirenda sed decidiga paŝ,o por esveni al matureco : agnoski la Mondan Civitanecon. Sojle de la tria jarmilo, la transirota paŝ,o multe pli facilas ol unuarigarde ŝ,ajnas. La venonta generacio tuj esfaros ĝ,in. La aŭ,toro estas ordinara civitano. Infano li travivis la peripetiojn de la Dua Mond-Milito. Adoleskanto li entuziasmiĝ,is por la ekonomia disvolviĝ,o de la okcidenta mondo. Vokita partopreni en unu el la lastaj konfliktoj de la kolonia erao, li meditis ties instruojn. Inĝ,eniero, trejnita en la dinamiko de la entreprenado, li aktivis kom sindikatisto kaj kom politika responsulo. Li akiris la sperton de entreprenestro kaj de loka elektito, sed li hodiaŭ, depostulas nur la privilegion de la aĝ,o. Tiun, kiu laŭ,dire donas suplementon da prudento al kiuj esfinis sian vojiron. La leganto prijuĝ,os.