In Elizabeth Strouts alom geprezen roman Ik heet Lucy Barton roddelen Lucy en haar moeder in het ziekenhuis, bij wijze van toenaderingspoging, over de mensen uit hun dorp: de mooie meisjes Nicely, de aardige leraar maatschappijleer meneer Haley, het arme neefje Abel Blaine. De onsentimentele, diepmenselijke stem van Lucy kleurde hun herinneringen weemoedig en troostend tegelijk.

In Niets is onmogelijk resoneert deze stem opnieuw, een aantal jaren later, en komende mensen uit Lucy's verleden nog een keer aan bod. Hele levens in al hun complexiteit worden voor heel even opgeroepen en met elkaar verbonden in negen indringende verhalen.

Niets is onmogelijk is een cadeau aan elke lezer die zich wellicht afvroeg hoe het jaren later met Lucy Barton zou gaan. Maar het is ook een inkijkje in een fictief universum dat uniek is in de hedendaagse literatuur.